پرستش

معرفت و پرستش

ولی باید بدانیم که فقط کسی نهایتاً بخود و خود-شناسی می رسد و به سرچشمه این گنج بی پایان دست می یابد که در وادی پرسش و درخواست از دیگران تا به آخرِ راه را خالصانه طی کرده باشد یعنی به غایت دیگری رسیده باشد و غیر را تماماً فهمیده باشد و کاویده باشد تا در انتهای این کاوش خویش را کشف کند و در غیر این صورت فقط خودخواهی و تکبر و غرور است که نه کمترین معرفتی از خود بدست می دهد و نه از دیگران و نه ارتباطی با دیگران می یابد و نه با خودش. یعنی در گدائیِ خالصانه از غیر است که انسان به خودش می رسد و دربِ خویش گشوده می شود و خودشناسی امکان پذیر می شود. 

از کتاب خلقت دوباره ص 42

۱۳ - کتاب صوتی(۶) خلقت دوباره (مکتب اصالت معرفت) ۱۳۷۶ (NEW CREATION)

۱۳ - کتاب خلقت دوباره (مکتب اصالت معرفت) ۱۳۷۶ (NEW CREATION)

همه کتاب های صوتی و متنی استاد علی اکبر خانجانی در سایت :khanjany.com و nooreomid.net 

نشانی تلگرام: khodshenasi4@

 نشانی آپارات : aparat.com/bihamta95

فلسفه مقام خلافت اللّهی انسان

بسیاری بر این باورند که اگر انسان جانشین خداست پس بایستی ھمه صفات او را ھم داشته باشد

یعنی بتواند از عدم بوجود آورد و ھر کاری که اراده کند انجام دھد . این تصوّر و احساس کافرانه انسان

نسبت به خود و خداوند است . زیرا انبیاء و اولیای الھی در طول تاریخ که از مظاھر کمال انسان بوده و

بیش از ھر کسی ظرف تحقّق مقام خلافت اللھی انسان بوده اند نه تنھا چنین صفاتی نداشته که به لحاظ

دنیوی بظاھر ضعیفترین افراد بشری بوده اند ھمانطور که خداوند ھم در کتابش فرموده که از

مستضعفترین انسانھا برای خودش خلیفه بر می گزیند و وارث زمین می کند . درحالیکه این انسانھا از

مادۀ زمین کمترین چیزی به ارث نمی برند و نمی گذارند .

کل جھان ھستی خلیفه خداست . کل کائنات و جھان طبیعت جانشین صفات اوست ولی انسان جانشین

ذات وحدانی اوست یعنی جانشین خود خود او ھمانگونه که در عرصه قبل از خلقت جھان بوده است. در

واقع انسان مظھر ھوی اوست و بایستی این ھو را در خودش جستجو کند و به آن برسد و در آن قرار گیرد

تا ارده خدا دربارۀ انسان تحقق یابد . و این معنا و مقام در سورۀ توحید بیان شده است : یگانگی ، بی

نیازی ، بی علت و معلول بودن و بی تائی .

خدا خواھی در خویشتن ھمانا ھو خواھی و بی تائی است نه صفات پرستی . بھمین دلیل علی (ع)

پرستش خدا بواسطه صفات را شرک نامیده است .

از کتاب " دایره المعارف عرفانی " استاد علی اکبر خانجانی جلد دوم ص 226