تظاهر

توبه و ماهیت گناه

1- توبه نردبانی است که از درک اسفل السافلین تا عرش اعلای پروردگار بالا می رود. پس سلسله مراتب رشد و تعالی انسان به سوی حق است. پس توبه را پایانی نیست. چون از پله ای بالا می روی پله قبلی را زیر پا می گذاری و از آن توبه می کنی. پس توبه سنت و کل روش سیر الی الله است. از آنجا که هر عمل و املی از ما هر قدر هم که عالی و خالص باشد باز هم دارای رگ و ریشه های شرک و معصیت و ستم است که بایستی به قدرت نور معرفت نفس آنرا شناخت و از آن توبه نمود.

2- حداقل توبه، توبه از حرامهای مشهور است که در شرع مقدس مذکور است و برای شناخت آن نیازی به معرفت نفس و علم نیست زیرا ادراک فطری بشر و قراردادهای عرفی و شرعی آنرا درک می کند.

3- بدان که گناه بدین دلیل گناه است که وجود آدمی را به غل و زنجیر و تاریکی و ثقل و عذاب تن و روح می اندازد و نهایتاً می کشد و هلاک می سازد. پس گناهان و معاصی ذاتاً و به لحاظ وجودی شر هستند. پس انسان به قدرت عقل و معرفت نفس قادر به درک ماهیت گناه است.

از کتاب مبانی عرفان عملی ص 90

155- کتاب صوتی (13) مبانی عرفان عملی‌ - ۱۳۹۲ (Principles of practical Theosophy)

155- کتاب مبانی عرفان عملی‌ - ۱۳۹۲ (Principles of practical Theosophy)

همه کتاب های صوتی و متنی استاد علی اکبر خانجانی در سایت :khanjany.com و nooreomid.net 

نشانی تلگرام: khodshenasi4@

 نشانی آپارات : aparat.com/bihamta95

تظاهر به دانایی

انسان بجای اینکه بخود بگوید « من می خواهم بدانم » می گوید «من می دانم» و بسرعت این امر بر وی مشتبه می گردد و از همبن جا ریای دانستن آغاز می شود ： تظاهر به دانستن. این تظاهر بطور اتوماتیک و جادویی عمل می کند و دیگر فرد بکلی مطمئن  است که واقعاً می داند زیرا حالا دیگر می داند و شکی هم ندارد تا ... بناگاه می بیند که دچار جنون شده بوده است و اصلاً هیچ نمی داند. و از اینجا صدق شناخت آغاز می شود ولی بندرت کسی پذیرای این صدق و این « نمی دانم » می  شود. « می دانم » ادعاست و « نمی دانم» واقعیت است که محصول نهایی «می دانم » است. واقعیت بشری محصول ریاست.

.....

انسان بمیزانی که عاشق نیست عشق نمائی می کند و بمیزانی که اهل دین نیست دین نمائی می کند و بمیزانی که خوشبخت نیست خوشبخت نمائی می کند. بمیزانی که شاد نیست می خندد و می رقصد و بمیزانی که اهل شعور نیست شاعری می نماید و ...

استاد علی اکبر خانجانی 

کتاب شناخت شناسی ص ۵۵

لغتنامه عرفانی

عشق : خودپرستی بواسطه دیگری دردیگری و به ھزینه دیگری .

شرک : خداپرستی ذھنی

کفر : خداپرستی آسمانی

ریا : تلاش برای خوب نمائی درچشم دیگران

زیبائی : سیمای بدون برنامه قبلی وفکر بعدی

آزادی : کفایت خودبخودی

خدا : بود نبود

عرفان : خود – خدائی

فلسفه : توجیه جھانی خویشتن

تکبر : وجود خود را در شاًن خود ندانستن

نام : چیزی را تبدیل به علامتی صدادار کردن

شھوت : اراده به فناشدن درغیر

مریض: کسی که راضی شده است

بکارت : پرده ای که راه دل را به نامحرمان بسته است

واژه : عجیب ترین موجود جھان ھستی که ھرچیزی را برای انسان واژگونه جلوه می دھد

ھو : صدای نفس عمیق – نام ذات خداوند

الله: ال + لا – آنکه به نیستی (لا) معروف است

ایمان : عشق به یک انسان عارف و مخلص

غرور : خود – فریبی

از کتاب " دایره المعارف عرفانی " استاد علی اکبر خانجانی جلد پنجم ص 273