روان شناسی

کاتاچوو ( پدیده شناسی بازیهای روانی بشر )

هیچکس قادر نیست که نفس و طبع و شخصیت و آرمان و امیال کسی را تغییر دهد حداکثر می تواند بواسطه فشار و تهدید و تطمیع او را وادار به ریا نماید و بدین طریق بین خود و او بیگانگی و دروغ و مکر پدید آورد. آدمی به میزانی که در تغییر و اصلاح و تربیت و هدایت دیگران اصرار می ورزد آنها را به تزویر می کشاند و معذب می کند و لذا آنها هم از او انتقام می گیرند. و ظلمی شدیدتر از این ممکن نیست: ظلمی متقابل بخود و به دیگران: ظلمی مرکب و مزّورانه. زیرا هنگامی که یک آدم قدرتمند و قلدر علناً و بی ریا زیردستان خود را به زور تحت فرمان خود می کشد هرگز نمی تواند این ظلم را به ماهیت اندرونی آنها وارد سازد و حداکثر به بدن آنها ستم کرده است و این ستمی بسیار رقیق و سطحی و گذراست و موجب گمراهی و خیانتهای بزرگ نمی شود. ولی زوری که در لباس محبت و نصیحت و معرفت و دین و اخلاق پنهان است موجب تباهی بنیادی می گردد. آن یکی ظلمی کافرانه است ولی این یکی ظلمی منافقانه است و اشد ظلم است. اصلاً منشأ هر ظلمی همانا میل به تغییر دادن دیگران است بر اساس امیال و ایده های خود. و جز این ظلمی وجود ندارد و گمراهی ممکن نمی آید. 

از کتاب کاتاچوو ص 23

   ۲۲کتاب صوتی(۱) کاتاچوو(بازی کودکانه)(پدیده شناسی‌ بازی‌های روانی بشر)(CHILDISH PLAY)

۲۲کتاب صوتی(۲) کاتاچوو(بازی کودکانه)(پدیده شناسی‌ بازی‌های روانی بشر)(CHILDISH PLAY)

۲۲کتاب صوتی(۳) کاتاچوو(بازی کودکانه)(پدیده شناسی‌ بازی‌های روانی بشر)(CHILDISH PLAY)

۲۲کتاب صوتی(۴) کاتاچوو(بازی کودکانه)(پدیده شناسی‌ بازی‌های روانی بشر)(CHILDISH PLAY)

۲۲کتاب صوتی(۵) کاتاچوو(بازی کودکانه)(پدیده شناسی‌ بازی‌های روانی بشر)(CHILDISH PLAY)

۲۲کتاب کاتاچوو(بازی کودکانه)(پدیده شناسی‌ بازی‌های روانی بشر)(CHILDISH PLAY)

دانلود رایگان کتاب های صوتی و متنی استاد علی اکبر خانجانی در سایت :khanjany.com و nooreomid.net 

نشانی تلگرام: khodshenasi4@

 نشانی آپارات : aparat.com/bihamta95

کاتاچوو ( پدیده شناسی بازیهای روانی بشر )

انسان یا در حال تأئید و تصویب خویش است و یا در حال نفی خویش و جنگ با خویش. در هر یک از این دو حالت، حالت دیگری در پس پرده مخفی است و فرماندهی مرموزی را بر عهده دارد. یعنی انسان در حال تأئید خویش است زیرا در جنگ با خویش است ولی نمی خواهد جنگی درگیرد و این جنگ آشکار شود. و یا در حال جنگ با خویش است زیرا می خواهد با خویش صلح کند و چون قادر به صلح نیست پس می جنگد. این جنگ و صلح همواره در آن واحد در هر کسی موجود است منتهی گاه جنگ آشکار است و صلح پنهان و گاه هم ظاهراً در صلح است ولی باطناً در جنگ. و این وضع پایانی ندارد جز در مرگ. زیرا آدمی در حال جنگ و صلح هر دو از خویش غایب است و خود را نمی بیند و این جنگ و صلح حاصل این کوری است. جنگ و صلح با کسی که نمی شناسدش و نمی بیندش. این وضعیتی کور و کر و جنونی است و هر دواش به یک میزان باطل و احمقانه است. می جنگد تا پرده از رخ خویش برافکند و چون خسته و ناتوان شد و ناکام گردید باز صلح می کند با کسی که اصلاً نمی داند که کیست. 

از کتاب کاتاچوو ص 16

۲۲کتاب صوتی(۱) کاتاچوو(بازی کودکانه)(پدیده شناسی‌ بازی‌های روانی بشر)(CHILDISH PLAY)

۲۲کتاب صوتی(۲) کاتاچوو(بازی کودکانه)(پدیده شناسی‌ بازی‌های روانی بشر)(CHILDISH PLAY)

۲۲کتاب صوتی(۳) کاتاچوو(بازی کودکانه)(پدیده شناسی‌ بازی‌های روانی بشر)(CHILDISH PLAY)

۲۲کتاب صوتی(۴) کاتاچوو(بازی کودکانه)(پدیده شناسی‌ بازی‌های روانی بشر)(CHILDISH PLAY)

۲۲کتاب صوتی(۵) کاتاچوو(بازی کودکانه)(پدیده شناسی‌ بازی‌های روانی بشر)(CHILDISH PLAY)

۲۲کتاب کاتاچوو(بازی کودکانه)(پدیده شناسی‌ بازی‌های روانی بشر)(CHILDISH PLAY)

دانلود رایگان کتاب های صوتی و متنی استاد علی اکبر خانجانی در سایت :khanjany.com و nooreomid.net 

نشانی تلگرام: khodshenasi4@

 نشانی آپارات : aparat.com/bihamta95

علم اقتصاد

و اینکه اقتصاد بعنوان یک علم مسخره ترین و پو********رین علمهاست و هیچیک از فرمولهایش کارایی واقعی ندارد و فقط یک حربه سیاسی- تبلیغاتی است و مجموعه علوم اقتصادی حتی بخشی از صورت ظاهری جهان اقتصاد را هم نمی تواند تفسیر کند و به فهم بشر آورد. مثل روان شناسی بعنوان یک علم که نمی تواند حتی صوری ترین جنبه غریزه جنسی را توصیف نماید و لذا نهایتاً کاربرد پورنوگرافیکی می یابد و بر جنون جنسی دامن می زند. اقتصاد نیز بعنوان علم معیشت فقط معیشت موجود بشر را برایش زهر می کند و همین....

استاد علی اکبر خانجانی

کتاب فلسفه غرایز ص ۷۸

https://t.me/modernism2

.

روانشناسی و اخلاق

می گویند که روانشناسی در قلمرو اخلاق و عواطف بشری رسالتی جز پوچ سازی و انھدام منطقی
ارزشھا و عواطف انسانی ندارد و به اصطلاح گند ھمه چیز را در می آورد . این ادعا به نوعی درست است
و به نوعی نادرست . روانشناسی مدرن اتفاقاً بطور ایدئولوژیک ( و نه علمی ) کاری جز تقدیس غرایز و
حتّی مفاسد اخلاقی ندارد و اینست که مدرنیزم و اخلاق مدرن بدون استفاده روزمره از مکاتب توجیھی
روانکاویھا قادر به ادامه حیات نیست . ولی آنچه که براستی گند اخلاقیات و عواطف قشری و قرار دادی و
سنتی را در می آورد معرفت نفس است که بر پایه اصول اخلاق الھی به انسان نظر می کند و نسبیّت
ھای ارزشی را در مقابل مطلق قرار داده و لذا ھمه عواطف و ارزشھای عرفی را پوچ می کند . ولی این
پوچ سازی امری خلاق و امیدوار کننده و محرک بسوی اخلاقی برتر و عمیق تر و خالص تر و عارفانه است و
این ھمان تبدیل ارزشھای عرفی به حقایق و اسرار عرفانی است : عرفانی کردن عرف ! که یکی از
رسالتھای نشریه ماست . بی تردید برای حصول اخلاقی خلاق و عاطفه ای عمیق و پویا لازم است که
اخلاق پوسیده و ریائی و عواطف غریزی و جانوری کالبد شکافی شود تا امراض و آفتھایش دفع گردد تا
صدقی عارفانه و محبتی جاودانه ممکن گردد تا در گذار حوادث و بحرانھای ھویتی این دوران و طوفانھای
نیھیلیستی روح انسانیت از میان نرود و با فروپاشی ارزشھای سنتی ، بنیاد اخلاق و معنویت برکنده
نشود. انسان مدرن در شرایطی بسر می برد که اگر ھر روزه مترصد کشف معنائی برتر و ذاتی تر نباشد
ھر آن محکوم به پوچی وتباھی و خود - براندازی است . و جز بواسطه معرفت نفس نمی توان از تباھی

روانکاوی مدرن نجات یافت .

از کتاب" دایره المعارف عرفانی " استاد علی اکبر خانجانی جلد چهارم ص 126

روانشناسی بهشت و جهنّم

انسان، حیوانی آتشخوار است و ھر چه که بیشتر آتش می بلعد عطش او در مصرف بیشتر انرژیھا

شدیدتر می گردد. نگاه کنید که بشر در طول تاریخ بتدریج ھمه زمین را به آتش کشیده و یا تبدیل به آتش

نموده است. از سوزانیدن ھیزم تا زغال سنگ و سپس نفت و اینک انرژیِ اتمی. براستی انسان یک غول

منجمد و یخی است که ھیچ گرمائی نمی تواند سرمای ذاتش را رفع نموده و اندکی گرمش نماید. و

ھرچه که جلوتر می رود گوئی یخ وجودش ذاتی تر و شدیدتر می گردد و نیازمند انرژِیھای قوی تر و نفوذ

کننده تر مثل انرژی اتمی و لیزر و آنگاه انرژی نوترونی می باشد تا مغز استخوانش را گرم کند و یخ ھای

اندرونش را ذوب نماید.

از این منظر می توان حق دوزخ را درک نمود واین حق کافران است که فقط در جھنم احساس آرامش و

خوشی می کنند و بقول قرآن: آیا تعجب نمی کنی که چگونه کافران برآتش دوزخ صبورانه میسوزند؟! و

به عکس مؤمنان گوئی باطنی گرم دارند و لذا در جستجوی ھوای خنک و برودت ھستند که ھمان ھوای

بھشت است. و این گرمای ایمان و ایمنی و عشق است. ھمانطور که خداوند قلوب کافران را از سنگ و

بلکه سخت تر و شقی تر از سنگ می داند و برای گرم و نرم شدن محتاج آتش دوزخ است. ھر کسی

بھمان جائی می رود که نیاز دارد. و امروزه جنگ ھای جھانی جھت تصرف بیشتر انرژی ھمانا جنگ بین

دوزخیان است.

از کتاب " دایر ه المعارف عرفانی " استاد علی اکبر خانجانی جلد سوم ص 111

(روانشناسی تقوی)

خود خیانت کرده است.

از کتاب " دایره المعارف عرفانی " استاد علی اکبر خانجانی جلد چهارم ص 235

.

روانشناسی و اخلاق

می گویند که روانشناسی در قلمرو اخلاق و عواطف بشری رسالتی جز پوچ سازی و انھدام منطقی
ارزشھا و عواطف انسانی ندارد و به اصطلاح گند ھمه چیز را در می آورد . این ادعا به نوعی درست است
و به نوعی نادرست . روانشناسی مدرن اتفاقاً بطور ایدئولوژیک ( و نه علمی ) کاری جز تقدیس غرایز و
حتّی مفاسد اخلاقی ندارد و اینست که مدرنیزم و اخلاق مدرن بدون استفاده روزمره از مکاتب توجیھی
روانکاویھا قادر به ادامه حیات نیست . ولی آنچه که براستی گند اخلاقیات و عواطف قشری و قرار دادی و
سنتی را در می آورد معرفت نفس است که بر پایه اصول اخلاق الھی به انسان نظر می کند و نسبیّت
ھای ارزشی را در مقابل مطلق قرار داده و لذا ھمه عواطف و ارزشھای عرفی را پوچ می کند . ولی این
پوچ سازی امری خلاق و امیدوار کننده و محرک بسوی اخلاقی برتر و عمیق تر و خالص تر و عارفانه است و
این ھمان تبدیل ارزشھای عرفی به حقایق و اسرار عرفانی است : عرفانی کردن عرف ! که یکی از
رسالتھای نشریه ماست . بی تردید برای حصول اخلاقی خلاق و عاطفه ای عمیق و پویا لازم است که
اخلاق پوسیده و ریائی و عواطف غریزی و جانوری کالبد شکافی شود تا امراض و آفتھایش دفع گردد تا
صدقی عارفانه و محبتی جاودانه ممکن گردد تا در گذار حوادث و بحرانھای ھویتی این دوران و طوفانھای
نیھیلیستی روح انسانیت از میان نرود و با فروپاشی ارزشھای سنتی ، بنیاد اخلاق و معنویت برکنده
نشود. انسان مدرن در شرایطی بسر می برد که اگر ھر روزه مترصد کشف معنائی برتر و ذاتی تر نباشد
ھر آن محکوم به پوچی وتباھی و خود - براندازی است . و جز بواسطه معرفت نفس نمی توان از تباھی

روانکاوی مدرن نجات یافت .

از کتاب" دایره المعارف عرفانی " استاد علی اکبر خانجانی جلد چهارم ص 126