ابلیس

گناه چیست؟ 

کسی که برای ارضای خودش از تمام مال و نام و جانش هم بگذرد تازه یک گناهکار کامل و حرفه ای است عین شیطان که به خاطر تکبرش جهنم را ترجیح داد و خود را به نابودی ابدی مبتلا کرد.  یعنی ایثار اگر برای آرمان و اعتقادت و امیال خود و یا تحت عنوان خدمت به خلق و برای عدالت و آزادی و وطن و ایدئولوژی و رهرو و...  باشد دروغی به غایت متافقانه است و از بزرگترین گناهان است.  پس گناه نیز چنان تعریف شد که هرگز قابل تحریف نباشد. 

استاد علی اکبر خانجانی

کتاب هستی بایستی

تعریف انسانیت

۵۶۲- انسان یا صادق هست یا نیست. و این طور نیست که بشود گفت هر کسی چند درصد صادق یا کذاب است و یا اینکه در جائی صادق و در جای دیگری دروغگوست. انسان یا در درجات صدق زیست می کند و یا در درجات کذب. معرفت و عقل و دین و سلامت هم شامل همین امر است. هیچ ارزش و صفتی از انسان کمی و مکانیکی نیست. یا انسان هستی و یا نیستی. وارد کردن " نسبیت" در ارزش های انسانی تنها ترفند ابلیس در نابودی انسان است. انسان تنها موجود مطلق در جهان است. پس انسانیت هم تعریف شد.

استاد علی اکبر خانجانی

کتاب هستی بایستی

دانلود کتاب از : 

https://t.me/ensanchist/173

ایثار

۴۴۰- "من خودم را تباه می سازم و به زجر و خواری می اندازم و فدا می کنم تا تو خوشبخت شوی"： خیلی غلط می کنی ای آدم خوار حقه باز! ابلیس هم این نمایش را بازی کرد و تا ابد پشیمان شد و اگر اندکی محبت و معرفت در باره خدا می داشت دست به این بازی نمی زد و ملعون خدا و خلق او نمی شد و به عذاب ابدی مبتلا نمی گشت. منظورم خباثتی مزمن است که نقاب عشق و ایثار بر صورت دارد و بر قربانیان خود منت هم می نهد. منتی که "عشق" نامیده شده است که نام واقعی اش شیطنت است. بدین ترتیب تمامیت معنای شیطان چنان تعریف شد که دیگر هرگز قابل تحریف نباشد.

از کتاب "هستی بایستی" استاد علی اکبر خانجانی

ابلیس و عشق

ابلیس حائل است بین آدم و جمال حوا . و در این رابطه وسوسه ای می دمد در جان آدم از جمال حوا که

عشق جنسی نامیده می شود. ابلیس سوار بر این عشق است که از جمال حوا بردل آدم رخنه میکند

تا عقل و ایمان آدم را بازیچه ھوس و مکر حوا کند و عاقبت این عشق را تبدیل به کینه و نفرت سازد و با

این عداوت ھر دو را از بھشت عشق غریزی خارج نماید. و با اینحال این عشق و شکست در آن موجب

بیداری آدم و نبوت او می شود و این مقام معنوی به قیمت از دست دادن بھشت بدست می آید. حوا،

جمال دل آدم است و لذا عشق آدم به حوا کمال خودپرستی آدم است و اینست منشأ کفر ابلیس در

آدم.

عشق جنسی بدنه شجره ممنوعه است و میوه ھایش فرزندان ھستند.

و اما مکر بعدی ابلیس ھمانا عشق به فرزندان (نژاد) است که موجب فتنه و عداوت بین آدم و حوا می

گردد زیرا فرزند محصول وصال در عشق جنسی است.

و اینست که برای پاک شدن از وسوسه ابلیس، آدم بایستی عشق حوا و فرزندانش را از دل بیرون کند و

حضرت ابراھیم نخستین کسی بود که این کار را به تمام وکمال انجام داد با واقعه تبعید ھاجر به

سرزمین برھوت حجاز و سپس ذبح اسماعیل. و لذا بانی ایمان و پدر اسلام شد و به کمال نبوت یعنی

امامت رسید. امامت به معنای تبدیل دل آدم به خانه خداست . یعنی خدا مقیم در دل آدم می شود و

دیگر به دل آدم امکان عشق به حوا را نمی دھد زیرا دلش را مالک شده و دلبر یگانه اوست. و برای سائر

انسانھا تنھا راه رھائی از وسوسه ابلیس در زن ھمان دل دادن به امام است. و بدینگونه حوا تحت

ولایت آدم قرار می گیرد که امر خداست. ابلیس زشتی ھای حوا را در چشم آدم زیبا نموده و آدم را به

برده گی حوا می کشاند.

از کتاب " دایره المعارف عرفانی " استاد علی اکبر خانجانی جلد دوم ص238